کوف اب

 من در زند گی سه نو ع دو ست دا شتم ،دو ستا ن رو ز ها ی سبز و افتا بی ، دو ستا ن رو ز ها ی ابر و خا کستری و د و ستا ن شب ها ی دیجور و یلدا ی .

دو ستا ن رو ز ها ی سبز و افتا بی من انها ی بو دند که در مجا لس و بز م ها ی سبز به تا سی از مصلحت ها به هم بزم گرفتیم .

دو ستا ن روز ها ی ابر و خا کستر ی همصنفا ن دو را ن مدرسه ،دا نشگا ه و انها ی که در محیط پیرا مو نی گا ه گا هی با هم جمع و حشر می شدیم .

اما دو ستا ن شب ها ی دیجور و یلد ا ی من اشخا صی بو دند که در روند زند گی، در او جنا ی شا دی با من احسا س و شنا خت مشترک و در ژرفنا ی اندو ه و شکست ها یم دو ش به دو ش در تقلا و تلا ش حما یت صا دقا نه از من بو دند .