البسه است که از سر تا پا با پوشیدن آن تحت ستر وپوشش قرار میگیرد، در افغانستان برای نخستین با این البسه در منا طق مرکزی مانند کابل ، جلال آباد ، پروان و .... رایج شد ، تا پیش از معمول شدن چادری صد سال پیش زنان کابل از البسه ئی به نام دولاغ استفاده کرده و بر روی آن چادر بزرگ میپوشیدند .اما در روستا های شمال افغانستان نه چادری معمول بود نه دولاغ و زنان در بدخشان از چادری به نام پیلگی استفاده مینمودند . گفتنیست که پیلگی بیشتر در مراسم غم و شادی پوشیده میشد و در مناسبتهای شادی از پیلگی سبز وسرخ و در مناسبت های اندوه از پیلگی سیاه وسفید استفاده میشد، در اوقات عادی زنان از چادر کوتاه که سر آنها را تا شانه های شان میپو شانید استفاده میکردند. نخ پیلگی از کرم ابریشم تهیه و در خانواده ها کرم پیله در میان نیفه تنبان برای بیست روز جابجا و بعد در تخت های چو بی انرا تعبیه و بعد از چهل روز کرم ویژه از میان دانه های کوچک بیرون و از برگهای درختان توت مواد تغذیه برای آن تهیه میشد. فرستنده فیض الله محتاج رئیس انتشارات کتب بیهقی . این محتوا در ویکپید یا ثبت شده است.