بها ر

 بها راست اب شا ران در خروش است       غچي را  رنج پا رينه به دو ش است

سرا يم يك عزل در غربت خود               كه رگ ها يم پر از درد و خروش است

****

 فضاي باغ با بارو ت رنگست                تعفن در فضا از بو ي بنگست

مزارع بستر خشخاش و افيون             غريو نفرت و حكم از تفنگست